Ish mësuesja e Gregut i shkruan letër të hapur kryeministrit Rama!

Ish mësuesja e Gregut i shkruan letër të hapur kryeministrit Rama!

7

Entela Safeti Kasi,

Presidente e Qendra PEN E Shqipërisë

Sot është një nga ato ditët e trishta, ku pesha që mbartet prej parimesh morale dhe rëndesa e saj më shtyjnë që të zgjedh komunikimin publik me ju, për aq sa zanafilla dhe fundi i çështjes nuk është gjasë personale, por një shqetësim publik në këtë Shqipërinë tonë së cilës përveç të varfërve po i ikin njëri pas tjetrit të gjithë , dhe jo vetëm, por edhe shkrimtarët.

Nesër psh, ju do të keni një vend pune të lirë dhe një të punësuar më tepër në sistemin e edukimit, e me këtë rast kjo ikje do ju ketë ndihmuar në realizimin e synimit tuaj për punësimin e qindra mijëra mësueseve që presin të ushqehen me bukën e përditshme, të cilën nuk ia lusin më Zotit por një partie politike në pushtet!

Kjo, sepse Shqipëria e tillë është edhe pas 25 viteve tranzicioni të dhimbshëm, në mjerimin që ka ravijëzuar plagën e institucioneve të kapura nga prapësia e politikanëve që kurrë nuk vepruan si burra shtetesh, por si projektues të greminës ku tashmë liritë dhe të drejtat bazë të njeriut janë peng-marrë nga dhuna e instaluar në sistemin i cili është krejtësisht unik në llojin e vet! Kjo, krahasuar me vendet e bllokut lindor, të cilat e kanë lënë pas Ballkanin perëndimor ku jemi edhe ne shqiptarët e Shqipërisë së bashku me ju, kryetarin e qeverisë që synonte rilindjen e shpresës së vrarë të një kombi e populli të shumë vuajtur në diktaturë e tranzicion të dhimbshëm.

E keq-ardhur në atë çka duket në mes të ditës ende edhe sot, por edhe e zhgënjyer prej besimit se ky vend mund të bëhej i sigurt dhe demokratik, jo vetëm për gjeneratën e prindërve tanë, e gjeneratën tonë, por edhe për fëmijët tanë dhe nipat e mbesat, ndjej sot detyrimin moral t’u sjell në vëmendje se Shqipëria e shekullit të XXI, e vitit 2015 është një atdhe i rënë në greminën, buzë së cilës u la prej atyre që ky popull i ndëshkoi me votë, duke ju besuar ju se do ta ngrinit prej zgripit drejt normalitetit.

Por çfarë bëtë ju si i kreu i qeverisë?

Fusha ime është arsimi dhe kultura. Si shkrimtare, dhe si Presidente e PEN qendrës së Shqipërisë nuk marr mundimin t’ju drejtohem për aq sa kreu i kulturës si në asnjë vend të botës së lirë ka një padurim të çuditshëm ndaj PEN. Nuk e shoh të arsyeshme t’ju sqaroj se çfarë është PEN International në botë, pasi nuk ia lejoj vetes të fyej inteligjencën dhe dijen tuaj, për aq sa ju jeni piktor e si njeri i artit së fundmi keni pasur ekspozitat tuaja përtej Shqipërisë, dhe më gjerë deri në OKB.

Por si njeri i edukimit, ku kam investuar me përkushtim vetveten, duke i besuar parimit anglosakson se ne nuk edukojmë vetëm lëndën në aspektin shkencor por mendjen e shoqërisë të së ardhmes e shoh të arsyeshme t’ju drejtohem.

I nderuar kryeministër i vendit! Kur vendosa të dal për herë të parë përballë nxënësve të mi në gjimnazin e një qyteti periferik të vendlindjes sime, në vitin 98, Shqipëria ishte e tronditur prej ngjarjesh politike që ju mbase i përcillnit prej së largu! Dhe, si pasardhësja e një familje të persekutuar nga regjimi diktatorial, vetëm për shkak të origjinës më larguan me dhunë prej detyrës së cilën sapo kisha filluar ta ushtroja.

Tirana i ka pritur të gjithë të zhvendosurit nga të gjitha anët e Shqipërisë, dhe në një prej gjimnazeve më prestigjioze të Tiranës, ndodhi të isha edhe mësuesja e Gregut, i cili në atë periudhë duhej të përballej me injorancën e drejtuesve për shkak të funksioneve tuaja politike. Pas ikjes së Gregut, sigurisht që më larguan edhe mua. Por kjo nuk ka aspak rëndësi, pasi në kujtesën e kohës së brezave Gjimnazi PNL drejtohej nga një titullare me pushtet politik me lidhje të dyshimta.

Shqipëria është një vend kaq i vogël i paradokseve të mëdha. Pas transferimit të padëshirueshëm tek Gjimnazi i parë i Tiranës, Gjimnazi ”˜Qemal Stafa’, jo rrallë herë mu desh të përballem me sulmet dhe intrigat e mediokërve të katapultuar në pozicione drejtuese, dhe shpesh kam menduar të jap dorëheqjen nga arsimi për aq sa lufta me mullinjtë e erës është akt donkishotesk.

Shqipëria u ndryshua në 2013, dhe besoj jo vetëm unë por një milion njerëz duhet ti kenë besuar ndryshimit. Por jo! Shqipëria e pas 2013 nga buza e greminës lënë prej paraardhësve të klasës politike u gremis në thellësi të tilla prej së cilës vështirë të shpëtohet. Dikur, kur lexoja At Zef Pëllumbin në bibliotekën e Gjimnazit ”˜Qemal Stafa’, i kam kërkuar partive politike, por edhe ju si lider i opozitës të mos përdornit stafet e arsimit dhe gjimnazistët në aktivitete politike! Madje, ju kam sugjeruar të krijonit politika pasi edukimi është shtylla e shoqërisë të së ardhmes për vendin tonë, ku unë dua të jetoj dhe të plakem qetësisht e sigurt, pasi pas nesh sigurisht e ardhmja do na shërbehet në varësi të asaj çka ne të gjithë gatuam.

Koha kaloi shpejt, dhe çuditërisht ndodhi e pabesueshmja, katapultime amorale figurash të dyshimta u kryen politikisht në institucionet e arsimit, dhe më e keqja, persona të inkriminuar me të kaluar të errët në kohën e diktaturës, bashkëpunëtorë të sigurimit famëkeq të shtetit, u emëruan në stafin drejtues të një prej gjimnazeve më të rëndësishme të Tiranës.

Personalisht pata fatin ti kem përballë, dhe vazhdimisht pas meje me një bllok shënimesh ku hynë dhjetëra herë në orët e mia mësimore, sigurisht për të më përndjekur. Kjo përndjekje është dhunë verbale e qëllimshme.

Këta njerëz bërtasin, ulërijnë, shkelin të gjitha kodet e etikës dhe kodet e punës duke dhunuar njerëz në krye të detyrës dhe duke shkelur të drejtat dhe liritë themelore të njeriut, duke lënë jashtë dyerve të shkollës dhjetëra nxënës, e duke ua përplasur derën në fytyrë komunitetit të cilit duhet ti shërbehen.

Sot, e shoh të pamundur të ushtroj detyrën time si mësuese në një mjedis të dhunshëm ku janë përmbysur të gjitha vlerat dhe mbi të gjitha ku triumfon dhuna. Sot unë nuk mundem të jem përballë drejtuesish të tillë e garantuar dhe e sigurt në ushtrimin e profesionit tim. Sot unë e shoh të pamundur që të ushtroj detyrën time duke edukuar të kundërtën e dhunës, vlerat universale të lirisë tek nxënësit e mi të cilët unë mësuesja e tyre nuk kam fuqi ti mbështes apo mbroj nga e keqja me të cilën përballen në çdo minutë të kohës së tyre në shkollë. Sot unë nuk e shoh të moralshme të ndaj kohën time të punës në një institucion që drejtohet nga të emëruar politikë, për të cilët do i drejtohem arkivave për hapjen e dosjeve të tyre për shërbimet që kanë kryer në diktaturë ku janë kryer krime kundër njerëzimit……

E keq-ardhur, por e bindur në parimet të cilat besoj, po ju them publikisht se unë nuk i kthehem ushtrimit të detyrës sime si mësuese e Gjimnazit ‘ Qemal Stafa’, deri ditën kur prej atij institucioni të jenë larguar mercenarë të terrorit politik, paradoksale kjo në kohën të cilën ju e quani koha e rilindjes, ndërsa unë e shoh si çastin më të errët të një Shqipërie e cila është tepër larg shtetit të së drejtës për të gjithë qytetarët e saj.

Kjo nuk është dorëheqje publike nga detyra, pavarësisht se dikush tjetër do të ketë vendin tim, e ju do të keni një të punësuar më tepër në statistikat tuaja të punësimit. Ky është një akt moral, prej së cilit Institucionet e Arsimit Publik dhe Qeveria juaj duhet të kuptoni se Shqipëria nuk është oborri i ofiqarëve e mercenarëve të pushteteve politike të një klase që në 25 vite ka marrë peng demokracinë dhe e kriminalizoi vendin në çdo aspekt.

Sot. unë e gjej veten në të njëjtin fat me brezin e mësuesve si Arshi Pipa e Lasgush Poradeci, të cilët diktatura i dënoi me arrati drejt lirisë apo izolim total. Të jem mes tyre do të thotë të mbart peshën e vetëdijes historike të vendit, origjinës dhe atdheut të cilit i përkas, tashmë si shkrimtare…….

( ndjesë që ju kujtoj për mirë Gregun, ashtu si mund të ma kujtonin mua Jurgerin djalin tim të vetëm ata njerëz që kanë kontribuar në rritjen dhe edukimin e tij, e që u jam mirënjohëse për tërë jetën)

Share:
Reklama juaj

7 COMMENTS

  1. Nje shkrim super I goditur cfar askush nuk mundet te ja heqin as edhe nje presje.
    Me vjen me keq per shoqerine Shqiptare qe po bjene nga germina ne germine sepse kjo zonje eshte supper intelektuale cfar do thote se dyert e saje jane te hapura kudo ne boten e pare ku kjo bane pjes ne kete bote… po mjer ata qe nuk levizin bote as dimension sic jane sermilet, hajdutet, kriminelet sic eshte paria e Shqiperise si sot dhe per 70 vitet e shkume!!!

  2. Si ka mundesi qe fjalet e kesaj mesuese jame kaq te verteta per cdo sektor drejtues te dhuneshem ideologji fallco njerez te ardhur nga asgje me duket se Z Rama po krijon diktaturen Hitleriane Me SS e tij me vjen turp qe ju kam mbeshtetur dikur

  3. Jam mesues dhe un dhe te them bravo per insiativen deshiroj qe te jesh nje lidere e rilindjes intelektuale.un do thosha qe kete qe ke bere ti duhet ta bejne dhe shum mesues tjere ne shenje proteste intelektuale qe tju bejme me dije se intelektualet e vertete nuk jan zhdukur dhe se injoranca nuk mund ti shtyp ata.por dhe un jam nje qe kam te njejten mendje me ty por fatkeqesisht un nuk kam qene mesues i Gregorit,dhe keshtu qe un nuk kam marr insiativen qe te shkruaj se letra ime nuk do lexohej dhe perkundrazi do injorohej.Dhe nje her te them bravo.

  4. Entela, m’u dha mundesia [ fatkeqësisht krejt rastësisht] t’ju njoh falë kësaj letre të hapur, nëpërmjet të cilës ju bëni publike vendimin tuaj për t’u tërhequr përkohësisht nga ushtrimi i detyrës se shënjtë të mësimdhënësit, pse nuk jeni dakord me individë të caktuar të cilët me mediokritetin, papërgjegjshmërinë dhe arrogancën e drejtimit, po asfiksojnë dhe paralizojnë pasionin, përkushtimin dhe profesionalizmin e edukatorëve të një brezi, që janë e ardhmja e këtij vendi.
    Si një nxënese e dikurshme e gjimnazit Qemal Stafa, por dhe si intelektuale, që ashtu sikunder ju, përpiqem të jap kontributin tim në edukimin e brezit te ri, ju pershendes për kurajon, e cila uroj shumë të jap efektin e duhur dhe të shërbej si një pikënisje për ristrukturimin tërësor të sistemit arsimor në Shqipëri.
    Arsimi duhet të jetë human në natyrë , që do të thotë, të sjell respekt për individët e tjerë.
    Edhe tek ne, ky duhet të jetë misioni i arsimit- Kultivimi dhe lartësimi i vlerave të përbashkëta për të gjithë njerëzimin.
    Arsimi, në realitetin e tanishëm të ballafaqimit që metodat e vjetra pedagogjike kanë me teknologjitë e reja arsimore, apo dhe përpjekjeve tradicionale për pushtet të administratës së shkollës dhe nevojës për liri dhe kreativitet të atyre arsimtarëve me frymëzim mirëfilli demokratik, ende nuk po shkëputet për të krijuar një identit të ri.

    Personalisht, mbështes përdorimin e teknologjive të reja në arsim, POR ato, sado të dobishme që mund të jenë, nuk mund të jenë mjeti kryesor i ndryshimit të kërkuar në arsim, për ta zhvilluar atë në potencialin e tij më të plotë .
    Mësuesi, mbetet për mua, burimi kryesor strategjik dhe teknologjik për zhvillimin pozitiv, jo vetëm të arsimit, por të krejt shoqërisë.
    Cilësinë në arsim e përcakton profesionalizmi i mësuesit, kompetenca , vlerat morale dhe kapacitetet e tij metodologjike .
    Është tashmë e njohur pothuaj nga të gjithë, se aftësitë e nevojshme për të qenë mësues, nuk janë dhe aq të përcaktuara nga metodat dhe teknologjitë që i vihen dispozicion, por nga zhdërvjelltësia dhe adaptimi i tyre me problemet që hasin.
    Për këtë arsye, në këndvështrimin tim, rruga kryesore për të mundësuar realizimin e transformimeve pozitive në sistemin arsimor nuk është përpjekja për evolucion në teknologji arsimore, por masat serioze për evolucionin në kulturën e arsimtarit.

    Detyra kryesore e atyre që duan të përmirësojnë, zgjerojnë dhe forcojnë peshën e arsimit, është të rrisin vetëdijen kulturore të mësuesve , krahas përpjekjeve për të rrënjosur një kulturë dhe vlera pozitive në gjithë procesin e edukimit.

    Mënyra më e mirë( jo e vetmja, por kryesorja) është ngjitja e mësuesve dhe nxënësve në nivelet e larta të vetëdijes kulturore, rritje kjo që përfshin përpjekjet e vazhdueshme për përsosmëri, nivel i lartë vetë- organizimi , dhe krijimin e një mjedisi që ka si vlerë të tij veprimin.

    Shtegu për arritjen e këtyre niveleve në arsim,është personaliteti i mësimdhënësit ( personalitet i cili është shumë më tepër se aftësitë profesionale / mësimdhënëse të mësuesit).
    Ajo që shumë prej nesh e konsiderojnë të mjaftueshme, është pikërisht kultura profesionale e mësuesit, e cila jo rrallë herë kuptohet si e barasvlerëshme me kulturën personale të tyre. Por, pa dyshim ato nuk janë të barabarta.
    Në eksperiencën time të gjatë në arsim, [ Universiteti i Tiranës] e konstatoj tek studentët e mi pasojën e këtij dualitetit. Në vitet e fundit, gjithnjë e më shumë paraqiten rënëse aspektet që materializojnë këto dy aspekte të profesionit të mësuesit.
    Nocioni i “kulturës profesionale” përfshin shumë më shumë sesa thjesht dhe vetëm dije mbi fushën profesionale, krahas saj edhe intelektin , mentalitetin , vlerat morale , karakterin , fisnikërinë dhe maturinë e ndërveprimit, potencialin krijues , nivelin e përgjithshëm të zhvillimit kulturor personal të individit.
    Në rastin e arsimtarëve, ajo(kultura profesionale), provohet dhe dëshmohet drejtëpërdrejtë nga teste të ndryshme dhe rezultatet e mësimdhënies.
    Kultura personale, në të kundërt, kuptohet vetëm indirekt – tek karakteri dhe sjellja e nxënësve/studentëve…..elementë këto të cilat burojnë nga thelbi i marëdhënies së krijuar midis mësuesit dhe nxënësit. Një tip i tillë marëdhënije, sikundër të gjithë e dimë, përfaqëson një univers më vete ku teknologjia më së paku mund të jap rezultate.
    Atje ku mbizotëron një marrëdhënie e mirë, me ose pa teknologjinë , shpirtrat e njëjtë takohen dhe pa dyshim zhvillime pozitive pritet të krijohen.
    Personalisht, e quaj veten time me fat, se në rrugëtimin tim të shkollimit, kam pasur mësues që kanë inspiruar dhe kultivuar marrëdhënie nderi dhe respekti tek unë. Pikërisht këtë përpiqem të përcjell edhe unë në auditorët e mi.
    Ajo që më së shumti e dyshoj është sesa sot ndodh nje gjë e tillë, pra që nxënësi të gjej tek mësuesi personin që mund ta konsiderojë si model për vetë- zhvillim .
    Nëse duam të ndryshojmë cilësinë e jetës së përbashkët, na duhet të ndryshojmë kulturën e njerëzve .
    Ky proces i ndërlikuar, në një masë të konsiderueshme, varet nga kultura e Mësimdhënësve.

    Le të bëjmë këtë të gjithë.

LEAVE A REPLY