Pa fryme do jetoja, por pa ty eshte veshtire Vetja ime…

Pa fryme do jetoja, por pa ty eshte veshtire Vetja ime…

0

Nga Alban Bala

Jam veshur me aromen tende si muzgu me drite.
Pa fryme do jetoja, por pa ty eshte veshtire.
Eci ne gjurme endrrash qe u shkruan para se te vije
Dhe jam gjithnje vete i dyte…

Jam ti – si shkelqim – mbi nje qeshje femije.
Jam kendi i drites mbi gjithcka qe di.
Brenda syve te tu dhe buzeve qe s’binden
Flen perjetesia dhe koha ime e rimte.

Asgje nuk me perfshin si ti; nganjehere vetmia
Flet me zerin tim. Por dhe ai s’eshte i imi.
Jehonash vibrojne largesite si yje
Dhe qielli ben strehe per dy stine. Po vjen dimri.

Ne sqetull pranverash shirat blegerojne
Harrimin e staneve nder pyje.
Kam nisur te te kerkoj dhe kur je prane meje
Si njeriu qe nuk ngopet pasqyrash.

Pa fryme do jetoja, por pa ty eshte veshtire
Vetja ime…

Share:
Reklama juaj

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY