Home KRYESORE Tuneli … Nga Ernesto Sabato

Tuneli … Nga Ernesto Sabato

0

Përzgjodhi Elona Caslli

Ekzistonte një tunel i vetëm, i errët dhe vetmimtar , tuneli nëpër të cilin kishte rrjedhur fëmijëria dhe rinia ime, e gjithë jeta ime.

Nga nje copëz e tejdukshme e murit prej guri , unë e kisha parë, këtë vajzë dhe kisha menduar se ajo vinte nga një tjetër tunel paralel me timin, ndërkohë që në të vërtetë, ajo i përkiste botës së madhe, botës pa kufinj, të atyre që nuk jetojnë nëpër tunele dhe ndoshta i qe afruar nga kërshëria njërës prej dritareve të mia të çuditshme dhe i kishte zënë syri spektaklin e vetmisë time pa shpëtim , ose e kishte tërhequr gjuha memece , çelesi i pikturës time.

Dhe atëherë ndërsa unë bëja përpara brenda tunelit tim, ajo jetonte jashtë, jetën e saj të natyrshme, jetën e rrëmujshme të njerëzve që jetojnë përjashta, atë jetën e çuditshme dhe absurde, ku ka vallëzime dhe festa, gëzim dhe mendjelehtësi.

Nganjëherë, qëllonte që kur unë kaloja përpara njërës prej dritareve të mia, ajo ishte duke më pritur, e pagoje, dhe plot ankth. (përse më priste?; Përse më priste plot ankth dhe e pagojë?)

Ndonjëherë, qëllonte që ajo të mos vinte në orar dhe e harronte këtë qënie të mbyllur dhe atëherë unë me fytyrën e ngjeshur pas murit e përfytyroja atë në vende të paarritshme.

Shkëputur nga libri Tuneli i Ernesto Sabatos.
Përktheu –Mira Meksi

Share: